Oντας ένας λαός, ένα έθνος, αντοχών και όχι πρωταθλητισμού, το θυμικό μας ζητάει διαρκώς ανανέωση, στους δρόμους της επανάληψης που του αρέσει να ζει.

Στη μακραίωνη σχέση μας με τη θάλασσα και τις ακτές, την ποιμενική τη ζωή, σε τόπους πέτρινους και δύσβατους, την ιδιαίτερη σχέση μας με το θείο, με το χαρτογραφημένο δημοτικό τραγούδι και με εκείνο που δεν χαρτογραφήθηκε ποτέ, χρειάζεται να προστεθεί και η ιδιαίτερη σχέση με την εξουσία. Είναι μια σχέση ανοργάνωτη και χωρίς κανόνες και κανονισμούς. Οταν την έχουμε στα χέρια μας, τη σπαταλάμε αυτάρεσκα σε έναν χωρίς αύριο βαυκαλισμό, επιλέγοντας τις απολαβές της ιδιοτελούς μικροεξουσίας και όχι τη δημιουργικότητα μιας εξουσίας που θα αφήσει καλύτερο αυτό που παραλάβαμε.

Μια γρήγορη ανασκόπηση της σχέσης μας με την κρατική – πολιτική εξουσία, τους τελευταίους σχεδόν δύο αιώνες που εκλέγουμε όσους μας κυβερνούν, θα δούμε ότι κυριαρχεί ένας φαύλος κύκλος δυσπιστίας και ανασφάλειας, με το θυμικό να βασιλεύει και να κουμαντάρει μια πολιτική ελπίδα ευάλωτη.

Σχηματικά διακρίνουμε σε εμάς δύο φαντασιακές σχολές «λογαριασμού» με την εξουσία. Του «ορθού λόγου» της Δύσης, που θιγόμαστε με την απαιτητικότητά της, και της ορθόδοξης ρωσικής Ανατολής, που μας «δικαιώνει» ως «περιούσιο» ή αδικημένο λαό.

Η πρώτη, η Δύση, παρέμενε άπιαστη εκ μέρους μας σε ταυτίσεις, αλλά τροφοδότης μας, τελικά, κάθε επιστήμης........

© Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ