Από τη χρονιά της πανδημίας και έπειτα, έχω σταματήσει να κάνω υποθέσεις για το πώς θα εξελιχθεί κάθε νέο έτος, τι θα το σφραγίσει και τι θα το κάνει διαφορετικό από τα προηγούμενα. Αλλά για το νεοφερμένο 2026 έχω μια βεβαιότητα: ο ορθολογισμός θα τεθεί ακόμα πιο πολύ υπό σοβαρή αμφισβήτηση παντού στον δυτικό κόσμο – σίγουρα και στη χώρα μας.

Θυμάστε εκείνη την περίφημη συζήτηση για τις δύο Ελλάδες που ήταν αρκετά συνηθισμένη αρκετά χρόνια πριν; Στο θεώρημα αυτό ο καθένας έδινε διαφορετικό περιεχόμενο. Αλλος έλεγε πως υπάρχει η Ελλάδα που μοχθεί και μια άλλη που παρασιτεί, φοροδιαφεύγει, κοροϊδεύει. Αλλος μιλούσε για την Ελλάδα των τεχνών και του πολιτισμού, που είναι απέναντι στην Ελλάδα του λούμπεν και της βαρβαρότητας.

Αλλος μιλούσε για την Ελλάδα της προκοπής και την Ελλάδα που ονειρεύεται διαρκώς μια οπισθοδρόμηση. Η συνηθέστερη, ωστόσο, διαίρεση ήταν ανάμεσα στην Ελλάδα της λογικής και την Ελλάδα που είναι έτοιμη να πιστέψει σε οτιδήποτε εκτός λογικής, αρκεί αυτό να ικανοποιεί συλλογικές αυταπάτες – για να χρησιμοποιήσω κι εγώ μια έκφραση του συρμού.

Για αυτή την εσωτερική διαίρεση, όχι της Ελλάδας φυσικά, αλλά της κάθε χώρας, μιλούσαν για δεκαετίες παντού: πρώτα από όλα στις ΗΠΑ. Οι περιγραφές σού έδιναν την εντύπωση πως είχαμε να κάνουμε με δύο χώρες στο εσωτερικό της Αμερικής, οι οποίες ήταν κομμάτι δύσκολο να συνεννοηθούν, παρά τη «συστέγασή» τους – η διαφοροποίηση δεν είχε να κάνει απαραίτητα με πολιτικές αντιλήψεις όσο κυρίως με κοινωνικές.

Το ίδιο φαινόμενο παρατηρούνταν και στη Γαλλία, το Ηνωμένο Βασίλειο, τη Γερμανία – ακόμα και στον ευρωπαϊκό Νότο, στον οποίο τις διαιρέσεις........

© Το Βήμα