Ας μη θεωρούμε τόσο εύκολα ότι όσα γίνονται στον κόσμο – το κυνήγι εναντίον των ΛΟΑΤΚΙ που συμβαίνει σε χώρες της Αφρικής ή στη Ρωσία, στις ΗΠΑ – δεν πρόκειται να γίνουν εδώ. Λίγο να κοιτάξεις γύρω, βλέπεις ότι είμαστε πάντα ένα βήμα από αντίστοιχη στροφή

Είναι που τα Pride τα θυμάσαι σαν γιορτή. Είναι που κράτησες όλες εκείνες τις φωτογραφίες, λες κι ήταν από οικογενειακές συγκεντρώσεις. Είναι που κάποτε είδες τη Χράζα – τα μαλλιά της μικρές πυρκαγιές, το σώμα της ένα βέλος εξακτινωμένο προς όλες τις κατευθύνσεις – ν’ ανοίγει χορεύοντας τον δρόμο μπροστά στα ΜΑΤ. Ψάχνεις λοιπόν να βρεις τρόπο να το γράψεις έτσι που να μη φανείς γερασμένος και απογοητευμένος, αλλά έστω: Είναι που νόμιζες στ’ αλήθεια, μια εποχή, ότι κάτι, κάπως, είχαμε καταφέρει. Κι είναι για όλα αυτά που τώρα φαίνεται τόσο εξουθενωτικό να βλέπεις, ακόμα μια φορά, τη μάχη να δίνεται στα βασικά. Την ομοφοβία και την τρανσφοβία – κολλητό αδερφάκι του φυλετικού ρατσισμού, του σεξισμού και του μάτσο εθνικισμού – να ξεπετιούνται ξανά, σαν να μην πέρασε μια μέρα, σαν μια γκριζάδα να ξεχύνεται πάλι από παντού. Οπως ακριβώς το λέει, σ’ άλλα συμφραζόμενα, εκείνο το θαυμάσιο τραγούδι του κυπριακού συγκροτήματος Ανεμούριο: «Τούτον το χρώμα το παλιόν έρκεται πίσω. Οπως το φάντασμα τζαι απλώνεται παντού».

Ως απάντηση, πολύχρωμο Pride στην Αθήνα το επόμενο Σάββατο, οι σχετικές εκδηλώσεις έχουν ήδη ξεκινήσει. Κι αν σας πουν, τι χρειάζεται πια το Pride, η γκέι, λεσβιακή, κουήρ και τρανς κοινότητα έχουν πια τα δικαιώματα που χρειάζονται, τι άλλο πια ζητάνε, μπορείτε να τους δείξετε τα σχόλια κάτω από την ανάρτηση γνωστής αεροπορικής εταιρείας που τόλμησε να βάλει τα χρώματα του ουράνιου τόξου στον λογότυπό της αυτή........

© Το Βήμα