We use cookies to provide some features and experiences in QOSHE

More information  .  Close
Aa Aa Aa
- A +

Οταν οι νέοι «γράφουν» το μέλλον του τόπου τους

5 0 0
27.10.2019

Την ίδια ώρα που οι περισσότεροι μιλάνε για το γνωστό brain drain, για τους νέους που φεύγουν στο εξωτερικό για μια καλύτερη τύχη όσον αφορά κυρίως τα εργασιακά, για την επαρχία που ερημώνει, για τις δουλειές που δεν υπάρχουν, για τις ευκαιρίες που δεν δίνονται, κάποιοι κάνουν τη διαφορά.

Μπορεί να μην είναι λίγοι, δεν είναι ωστόσο και αρκετοί. Είναι όμως νέοι, ικανοί, φιλόδοξοι, οραματιστές και κυρίως αποτελεσματικοί. Ισως γιατί πάνω και πέρα απ' όλα τα παραπάνω, αλλά και από ακόμη περισσότερες δυσκολίες -αντικειμενικές, κοινωνικές ακόμα και προσωπικές- τα παιδιά αυτά κατορθώνουν να στέκονται όχι μόνο στα πόδια τους αλλά και να ανοίγουν νέους δρόμους, δίνοντας ένα ακέραιο παράδειγμα που συνδυάζει όραμα και πράξη.

Ο Γιάννης Κοζαδίνος και η Ελένη Μποφίλιου είναι δύο νέα παιδιά, εκεί γύρω στα 30, με καταγωγή από την Κύθνο που αποφάσισαν εν τέλει να επιστρέψουν στο νησί τους και να δραστηριοποιηθούν εκεί, παρ' όλες τις αντιξοότητες, με κάτι εντελώς δικό τους.

«Ο πατέρας του πατέρα μου, Εμμανουήλ, πήγε στο Αϊβαλί στα 25 του, όπως έκαναν πολλοί τότε, για να γίνει τσαγκάρης. Ωστόσο, επέστρεψε γρήγορα πίσω και οι συγχωριανοί του τον έβγαλαν Τσαγκαράκη, κοροϊδευτικά, επειδή δεν έμαθε την τέχνη του τσαγκάρη. Γύρισε στο νησί και ασχολήθηκε με καλλιέργειες σιταριού και κτηνοτροφία. Απ’ ό,τι έχω ακούσει ήταν εξαιρετικός άνθρωπος, όπως και η γυναίκα του, ευγενέστατες φυσιογνωμίες. Διάβαζε μέχρι που πέθανε στα 92 του, χωρίς γυαλιά, ακόμα και εφημερίδα - ήταν από τους λίγους που το έκαναν αυτό. Ηταν γεννημένος το 1919 και έλεγε στους συγχωριανούς του ότι θα έρθει η εποχή που ο κόσμος θα μιλάει μέσα από ένα σύρμα. Οταν γυρνούσα απ' το σχολείο τον χειμώνα στο νησί, ψήναμε κάστανα στο μαγκάλι και μας έλεγε ιστορίες. Πολλές από αυτές έχουν μείνει στο υποσυνείδητό μου και τις θυμάμαι σε ανύποπτο χρόνο. Μεγαλώνοντας κι έχοντας καταλάβει τη σημασία τους, προσπάθησα να τα καταγράψω, να μείνουν κάπου».

»“Κόψε ξύλο κάμε Αντώνη / και από πλάτανο Μανόλη / και αν ρωτήσεις για τον Γιάννη, ό,τι ξύλο να ’ναι κάνει” έλεγε ο παππούς μου. Ε, αυτό το ξύλο έμελλε να είναι και η δική μου τύχη, εμένα που με λένε Γιάννη!». «Στην οικογένειά μου η τέχνη της πέτρας ήταν που δουλευόταν. Τη σκάλα του μεταλλείου στα Λουτρά (σ.σ. παραλία της Κύθνου) την έχει χτίσει ο παππούς μου, που η φωτογραφία του είναι στο Λαογραφικό Μουσείο στη Χώρα. Αυτό το συνέχισε και ο πατέρας μου. Αν ρωτήσετε ποιος είναι ο καλύτερος τεχνίτης της πέτρας θα πουν για τον πατέρα μου και ελπίζω να συνεχίσει και ο αδελφός μου σ' αυτό. Εγώ δεν συνέχισα με την πέτρα, συνέχισα με το ξύλο. Θυμάμαι, όμως, να λεν πως στην ερώτηση “πόσα πρόσωπα έχει μια πέτρα;”, ο παππούς μου απαντούσε: “Η πέτρα έχει τρία πρόσωπα. Δύο οι πλευρές της και ένα ακόμη:........

© Στήλες