We use cookies to provide some features and experiences in QOSHE

More information  .  Close
Aa Aa Aa
- A +

Καλώς ήρθατε στην κόλαση του πραγματικού της αδύνατης «διαρκούς ανάπτυξης»

6 0 0
21.09.2019

Στις 20/09/2019, δημοσιοποιήθηκε μια «Διακήρυξη 32 αρχηγών κρατών για την κλιματική αλλαγή». Το γεγονός ότι σ’ αυτή (α) δεν αναφέρεται, ούτε ακροθιγώς, η αιτία της κλιματικής αλλαγής (η οποία είναι ένα από τα συμπτώματα της κακοήθους νεοπλασίας της επιδιωκόμενης αδύνατης «διαρκούς ανάπτυξης») και (β) δεν εκφράζεται καμιά δέσμευση για άμεση προώθηση της μηδενικής ανάπτυξης ως μοναδικού τρόπου για την αντιμετώπιση της αιτίας του φαινομένου, σημαίνει απλώς ότι και αυτή η διακήρυξη εντάσσεται στη λογική του «32 κατασκευαστές πλυντηρίων συνιστούν plintirex».

Η ζωή στον πλανήτη είναι αντιμέτωπη με την απειλή της εξαφάνισής της, εξαιτίας του ότι τα δύο κυρίαρχα πολιτικο-οικονομικά συστήματα, τον ιδιωτικό και τον κρατικό καπιταλισμό, που λειτουργούν με βάση το ίδιο κεντρικό φαντασιακό της «απεριόριστης ανάπτυξης», η οποία, όπως είναι ευνόητο, σε κάθε κλειστό σύστημα, είναι απολύτως αδύνατη και η επιδίωξή της καταλήγει αναπόφευκτα στην καταστροφή του συστήματος.

Απέναντι σ’ αυτή την απειλή, η μόνη έλλογη και δυνατή απάντηση είναι η επιδίωξη της μηδενικής ανάπτυξης, εάν θέλουμε να επιμηκυνθεί ο δανεικός χρόνος με τον οποίο ζούμε.

Κοινό πυρηνικό στοιχείο της παράνοιας των παντός είδους δημαγωγών της «δεξιάς» και της «αριστεράς», είναι τα ευχολόγια και οι υποσχέσεις τους για μια αντικειμενικά αδύνατη, «διαρκή ανάπτυξη», τα οποία επαναλαμβάνουν στερεότυπα.

Οι «δεξιοί» απολογητές του ολιγαρχικού ιδιωτικού καπιταλισμού, προπαγανδίζουν τη φαντασίωση της «διαρκούς ανάπτυξης», επειδή αυτή αποτελεί την κινητήρια δύναμη του ιδιωτικού καπιταλισμού που του επέτρεπε να υπερβαίνει τις αναπόφευκτες - περιοδικές κρίσεις του και να αναγεννιέται διαρκώς μέσα από τις στάχτες του (και στάχτες μας), μέχρι την Τελική Κρίση του (και Κρίση μας).

Οι «αριστεροί» απολογητές του δουλοκτητικού κρατικού καπιταλισμού, κάνουν το ίδιο, προσαρμόζοντας στους δικούς τους σκοπούς το ίδιο ιδεολόγημα, θέτοντάς το διακηρυκτικά και μόνο «στην υπηρεσία της κοινωνίας», γενικώς και αορίστως.

Η στάση τους είναι εναρμονισμένη με το γεγονός ό,τι ο Μαρξ (τα έργα του οποίου, μάλλον, ποτέ δεν διάβασαν) θεωρούσε δεδομένη τη δυνατότητα της «διαρκούς ανάπτυξης» και είχε εσωτερικεύσει αυτό το σχιζοφρενικό ιδεολόγημα του ιδιωτικού καπιταλισμού ως κεντρικό στοιχείο των δικών του θεωρητικών αναλύσεων για τον καπιταλισμό.

Αυτό αποτελεί έναν προφανή συμβιβασμό του Μαρξ με τον ιδιωτικό καπιταλισμό τον οποίο αντιμάχονταν και ο Μαρξ, ενδεχομένως να είχε συνείδηση αυτού του συμβιβασμού,πράγμα που θα μπορούσε να ερμηνεύσει τη διάσημη φράση «εγώ δεν είμαι μαρξιστής», που του αποδόθηκε.

Μετά τον θάνατό του, οι εξουσιοφρενείς αυτοχρισθέντες «κληρονόμοι» του (άνευ διαθήκης), εκμεταλλευόμενοι επί δεκαετίες το όνομά του,κακοποίησαν ερμηνευτικά και λογοκριτικά το έργο του,και ανήγαγαν την «διαρκή ανάπτυξη»σε αναλλοίωτο δόγμα,........

© Ζούγκλα