Κι έτσι ο καθρέφτης, αντί να αντανακλά το ταλέντο, καταλήγει πολλές φορές να αντανακλά την ομοιότητα.

Θυμάμαι μια συνάντηση, πριν από χρόνια, με έναν πολύ νέο άνθρωπο που μόλις είχε μπει σε έναν οργανισμό. Δεν είχε ακόμα αποδείξει τίποτα. Δεν είχε προλάβει. Κι όμως, κάποιος μέσα σε εκείνο τον χώρο τον είχε ήδη «δει». Του είχε δώσει μια θέση στο τραπέζι, του είχε ζητήσει τη γνώμη του όταν ακόμη κανείς δεν είχε λόγο να τη ζητήσει, του είχε δείξει μια πρώτη εμπιστοσύνη. Δεν ξέρω τι ακριβώς είδε εκείνος ο άνθρωπος σε αυτόν τον νέο. Ξέρω μόνο ότι, χρόνια μετά, ο νέος αυτός θυμόταν εκείνη τη στιγμή σαν την αρχή του εαυτού του.

Άραγε πόσο τυχαίο και πόσο άνισο είναι αυτό το «να σε δουν νωρίς».

Υπάρχει μια παλιά σκέψη, από την ψυχαναλυτική θεωρία, που λεει: ότι πριν καταλάβουμε τον κόσμο, καταλαβαίνουμε πρώτα τον εαυτό μας μέσα από το πρόσωπο κάποιου άλλου. Μέσα από έναν ανθρώπινο καθρέφτη. Ότι χρειαζόμαστε κάποιον να μας δει καθαρά. Να δει ποιοι είμαστε, αλλά και ποιοι μπορούμε να γίνουμε,........

© Το Βήμα