Είναι λογικό, ηθικό, εν τέλει εφικτό, να επιβάλλεις όρους Μπέκετ στο «Νιάου νιάου, βρε γατούλα», στο «Γαρύφαλλο στ’ αυτί», στο «Αγάπη που ’γινες δίκοπο μαχαίρι», στο «Χάρτινο το φεγγαράκι», ή στο «Ο Γιάννης ο φονιάς»; Το μέλλον θα δείξει…

«Τώρα θα ζήσουμε μια σπάνια στιγμή. Ο Μανώλης Μητσιάς δεν θα τραγουδήσει τον “Γιάννη τον φονιά”. Θα τον απαγγείλει». Η σκηνή που ακολουθεί, με τον Μητσιά να απαγγέλλει, αντί να τραγουδά, ένα κομμάτι που έχει τόσο πολύ συνδεθεί με το όνομά του είναι παράξενη, εντελώς ανοίκεια, και σ’ αυτό ποντάρει.

Δεν είναι τυχαίο πόσο πολύ το ερασιτεχνικό βίντεο από μια συναυλία για τον Νίκο Γκάτσο στο Δίον έγινε viral την προηγούμενη εβδομάδα. Μπορεί μια μεγάλη συζήτηση για την «αυστηρή διαχείριση» του έργου του Μάνου Χατζιδάκι (θυμίζω την ακύρωση της περιοδείας Μποφίλιου – Χαρούλη προ μηνών) να μας είχε κάπως προετοιμάσει για την πιθανότητα ακόμα και γνωστοί ερμηνευτές των τραγουδιών του να βρεθούν κάποια στιγμή στη θέση να μην μπορούν να τα τραγουδήσουν. Εν τούτοις όταν το βλέπεις να συμβαίνει, αισθάνεσαι πραγματικά πολύ περίεργα.

Κυρίως γιατί η όλη συνθήκη της λαϊκής μουσικής συναυλίας καθιστά την απαγόρευση τραγουδιών σχεδόν αδιανόητη. Είναι παρανοϊκό να μην μπορείς να ακούσεις από αυτόν που το πρωτοτραγούδησε ένα τραγούδι που αύριο θα το ακούσεις στο πρόγραμμα μιας ταβέρνας. Σκεφτείτε, αν το είχε εκείνη τη βραδιά ζητήσει ο Μητσιάς, αν είχε δηλαδή γυρίσει το μικρόφωνο στο κοινό, θα είχαν τραγουδήσει «τον Γιάννη τον φονιά» με τη μουσική του χίλιοι τόσοι άνθρωποι. Και άντε μετά να τους κάνεις στην καθεμία και στον καθέναν ασφαλιστικά μέτρα και μηνύσεις.

Εχει το δικαίωμα να απαγορεύσει ο γιος του συνθέτη την εκτέλεση της μουσικής του όποτε αυτός θέλει; Ακόμα κι όταν αυτό συμβαίνει σε μια συναυλία αφιερωμένη στον στιχουργό Νίκο Γκάτσο, τον άνθρωπο μαζί με τον οποίο έγραψε τα περισσότερα από τα πιο γνωστά του τραγούδια; Δεν είναι κατάχρηση δικαιώματος κάτι........

© Το Βήμα