Η αντιδραστική αντεπίθεση στις γυναίκες και τα δικαιώματά τους συνεχίζεται αμείλικτη. Οι «ενεργοί μπαμπάδες», οι πολέμιοι της άμβλωσης, οι αυτόκλητοι υπερασπιστές ενάντια στη δημογραφική απειλή συνεχίζουν να ισχυροποιούν την ατζέντα τους και την επέκταση της ρητορικής τους στον δημόσιο χώρο.

Ο μεγαλύτερος κίνδυνος όταν γράφεις για ζητήματα αυτονόητα για εσένα και το κοντινό περιβάλλον σου (την περιβόητη φούσκα των φίλων και γνωστών μας), αλλά διόλου αυτονόητα στον δημόσιο λόγο, είναι η κόπωση. Oχι ο θυμός ή η απογοήτευση, αλλά μια αργή παραίτηση, ανεπαίσθητη σαν φύλλο που πέφτει.

Πόσες φορές, για παράδειγμα, αντέχει κανείς να μιλάει και να συνεχίζει να μιλάει για το Μεταναστευτικό και τα εγκλήματα που διεξάγονται καθημερινά στη Μεσόγειο ενάντια σε ξεριζωμένους ανθρώπους που ρισκάρουν τη ζωή τους για ένα καλύτερο μέλλον στην Ευρώπη; Eνα μέλλον που συχνά καταλήγει στον πάτο της θάλασσας με μια φοβική και φοβισμένη κοινωνία να επαινεί τη σωτηρία της από την «αλλοίωση του πολιτισμού της».

Ή πόσες φορές θα........

© Το Βήμα