Μία ακόμη γυναίκα, ούτε σαράντα, βρέθηκε νεκρή στο «σπίτι της». Στο ίδιο «σπίτι» μένουν δύο παιδιά με σημαδεμένο ψυχισμό. Οι γείτονες «συγκλονισμένοι». Οι δομές έγκαιρης προστασίας και ενδυνάμωσης θυμάτων ενδοοικογενειακής βίας ακόμη άφαντες. Τι να κάνουμε;

Να εκλεπτύνουμε τη σκέψη και την αντίληψή μας γύρω από τον μισογυνισμό και ν’ απαιτήσουμε όλα τα μέτρα που συμβάλλουν στον ξεριζωμό του. Υπάρχουν σχετικά βιβλία. Η υπουργός θα έπρεπε να τα θέσει ως ύλη στα σχολεία. Ξεχωρίζω το «Τι είναι ο μισογυνισμός» (Gutenberg) του ιστορικού Maurice Daumas. 

Ας αρχίσουμε από τα βασικά: μια γυναίκα είναι πιθανότερο να σκοτωθεί μέσα στο σπίτι της κι όχι στον δρόμο από αγνώστους. Κατά κανόνα, εκτίθεται σε λεκτική ή σωματική βία κατόπιν προσχεδιασμένης συνάντησης (φιλική, επαγγελματική ή στο πλαίσιο της οικειότητας του ζευγαριού). Αυτό το δεδομένο δεν σοκάρει πια. «Οι γυναικοκτονίες παρουσιάζονται σαν ενδημικό κακό πάνω στο οποίο δεν έχουμε καμία δύναμη, το οποίο μας ταράζει βέβαια........

© Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ