Καθώς η κρίση με το Ιράν παρατείνεται και οι Ηνωμένες Πολιτείες εγκαταλείπουν πλέον κάθε πρόσχημα συμμόρφωσης με τους διεθνείς κανόνες και θεσμούς, γίνεται ολοένα και πιο σαφές ότι η υπόσχεση του Ντόναλντ Τραμπ να βάλει τέλος στους «ατελείωτους πολέμους» δεν τηρήθηκε ποτέ. Οι ελπίδες για αυτοσυγκράτηση στην αμερικανική εξωτερική πολιτική ξεθωριάζουν, αποχαιρετώντας οριστικά τον Τραμπ του «ειρηνοποιού».

Ένα από τα χαρακτηριστικά που καθορίζουν τη σημερινή εποχή στις διεθνείς σχέσεις είναι η σχεδόν αποκλειστική προσήλωση των Ηνωμένων Πολιτειών σε μεθόδους εξαναγκασμού για την προώθηση των συμφερόντων τους. Ο Ντόναλντ Τραμπ ξεκίνησε τη δεύτερη προεδρική του θητεία προβάλλοντας την εικόνα του ηγέτη που είχε «σταματήσει οκτώ πολέμους». Ωστόσο, στις αρχές του 2026 στράφηκε σε μια εντελώς διαφορετική στρατηγική. Οι επιχειρήσεις στη Βενεζουέλα και στο Ιράν αποτελούν αδιάψευστη απόδειξη αυτής της μεταστροφής.

Είναι δύσκολο να προσδιοριστεί τι ακριβώς οδήγησε τον Τραμπ σε αυτή την απότομη αλλαγή εξωτερικής πολιτικής. Ήταν η απογοήτευση επειδή δεν τιμήθηκε ποτέ με το Νόμπελ Ειρήνης; Ή μήπως κυριάρχησε η δική του ερμηνεία περί αμερικανικού εθνικού συμφέροντος; Ή επρόκειτο για την ανάγκη να αποδείξει ότι ο πολυσυζητημένος «παγκόσμιος ηγεμόνας» παραμένει αξεπέραστος σε ισχύ και ότι είναι πρόωρο να θεωρηθεί ξεπερασμένος; Ή μήπως, για ακόμη μία φορά, εκδηλώθηκε η γνωστή απρόβλεπτη φύση του Τραμπ;

Σε κάθε περίπτωση, το 2026 σηματοδοτεί μια ριζική διαφοροποίηση της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής σε σχέση με το 2025. Πριν από έναν χρόνο, ο Τραμπ είχε εξαπολύσει μια παγκόσμια εκστρατεία δασμολογικών και τελωνειακών πιέσεων απέναντι σχεδόν σε όλες τις χώρες. Παρά τον........

© Ζούγκλα