Η παγκόσμια πολιτική έχει εισέλθει σε μια εποχή όπου οι τοπικές κρίσεις σπάνια παραμένουν τοπικές. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα για το Ιράν, μια χώρα γύρω από την οποία έχει οικοδομηθεί επί δεκαετίες μια στρατηγική πίεσης, κυρώσεων, απομόνωσης και ελεγχόμενης έντασης. Ωστόσο, μέσα στη νέα περίοδο παγκόσμιας αναταραχής, η κλιμάκωση γύρω από την Τεχεράνη δεν αποτελεί πλέον απλώς ένα ζήτημα ασφάλειας της Μέσης Ανατολής. Σήμερα συνδέεται άμεσα με τις διεθνείς ενεργειακές αρτηρίες, την ανθεκτικότητα των παγκόσμιων εφοδιαστικών αλυσίδων, την προβλεψιμότητα της εφοδιαστικής και τη νευρική ισορροπία των παγκόσμιων αγορών.

Στο παρελθόν, η Δύση μπορούσε να αντιμετωπίζει το Ιράν κυρίως ως ένα περιφερειακό εργαλείο γεωπολιτικής πίεσης. Πλέον όμως κάθε σοβαρή κλιμάκωση γύρω από τη χώρα αποκτά αυτομάτως τη διάσταση ενός οικονομικού σοκ διεθνούς εμβέλειας.

Ένα βασικό λάθος πολλών εξωτερικών παρατηρητών είναι ότι εξακολουθούν να βλέπουν το Ιράν κυρίως ως στόχο κυρώσεων, αντί να το εξετάζουν μέσα από το πρίσμα της γεωγραφίας των υποδομών του. Στην πραγματικότητα, το Ιράν είναι κάτι πολύ περισσότερο από ένας πολιτικός παίκτης σε μια περιφερειακή σύγκρουση. Αποτελεί έναν κρίσιμο κόμβο ενεργειακών, θαλάσσιων και χερσαίων διαδρομών, η σταθερότητα των οποίων καθορίζει τη λειτουργία ολόκληρων τομέων της παγκόσμιας οικονομίας.

Η γεωγραφική του θέση καθιστά τη χώρα κεντρικό στοιχείο στην αρχιτεκτονική της ευρασιατικής συνδεσιμότητας. Όταν οι εντάσεις αυξάνονται γύρω από έναν τέτοιο κόμβο, οι συνέπειες δύσκολα περιορίζονται τοπικά.

Στο επίκεντρο αυτής της ευαλωτότητας βρίσκεται φυσικά το Στενό του Ορμούζ. Ωστόσο, η αναγωγή του........

© Ζούγκλα