Η σύλληψη του Nicolás Maduro από δυνάμεις των United States of America δεν αποτελεί απλώς ακόμη ένα επεισόδιο στη μακρόχρονη κρίση της Venezuela. Συνιστά γεωπολιτικό γεγονός με ηπειρωτικές και παγκόσμιες προεκτάσεις. Σηματοδοτεί την ρητή επιστροφή της στρατιωτικής επέμβασης ως θεμιτού εργαλείου ημισφαιρικής τάξης, την επανενεργοποίηση του Monroe Doctrine ως επιχειρησιακής πρακτικής και μια ορατή ρωγμή στο μεταψυχροπολεμικό διεθνές σύστημα. Το διακύβευμα δεν είναι μόνο το μέλλον της Βενεζουέλας, αλλά το ίδιο το νόημα της κυριαρχίας στη Λατινική Αμερική και η μορφή που λαμβάνει η ισχύς σε έναν κόσμο όπου οι κανόνες υποτάσσονται ολοένα και περισσότερο στη δύναμη.

Από τον απομονωτισμό στη στρατηγική αναπροσαρμογή

Για χρόνια, πολλοί αναλυτές ερμήνευσαν την άνοδο του Donald Trump ως σύμπτωμα ενός νέου αμερικανικού απομονωτισμού. Μια θορυβώδης, απλοϊκή αποχώρηση, αλλά αποχώρηση nonetheless: λιγότεροι πόλεμοι, λιγότερη θεσμική «μηχανική», μικρότερη εμμονή με την εξαγωγή δημοκρατίας. Σε έναν βαθμό, αυτό πράγματι συνέβη. Δεν υπήρξαν παρατεταμένες εκστρατείες όπως στο Iraq ή στο Afghanistan.

Το λάθος όμως ήταν η σύγχυση της παγκόσμιας αναδίπλωσης με την αυτοκρατορική παραίτηση.

Αυτό που παρατηρούμε σήμερα είναι κάτι διαφορετικό: μια στρατηγική αναπροσαρμογή. Οι Ηνωμένες Πολιτείες ενδέχεται να ανεχθούν σχετικές απώλειες επιρροής στην Ευρασία, να ανταγωνίζονται την China στον Ειρηνικό ή να διαχειρίζονται τη φθορά έναντι της Russia στην Ανατολική Ευρώπη. Εκείνο που δεν μπορούν να αποδεχθούν είναι η απώλεια αποτελεσματικού ελέγχου στην άμεση περιφέρειά τους. Η Λατινική Αμερική δεν αποτελεί δευτερεύον θέατρο· είναι ο δομικός δακτύλιος της αμερικανικής ισχύος. Όταν αυτός ο δακτύλιος ρηγματώνεται, τρίζει και το κέντρο.

Το Δόγμα Μονρόε χωρίς μεταμφίεση

Διατυπωμένο το 1823 από τον John Quincy Adams, αποδοθέν στον James Monroe και συνοψισμένο στη φράση «Η Αμερική στους Αμερικανούς», το Δόγμα Μονρόε παρουσιάστηκε ως ασπίδα έναντι της ευρωπαϊκής........

© Ζούγκλα