Σήμερα είναι δύσκολο για τις ΗΠΑ και το Ισραήλ να αποσταθεροποιήσουν το Ιράν, διότι, σε αντίθεση με την Αίγυπτο — όπου «αρκεί» να αλλάξει η σειρά των παραγόντων εντός της στρατιωτικής ιεραρχίας — στο Ιράν έχουμε να κάνουμε με δύο επίπεδα: τον τακτικό στρατό και την Επαναστατική Φρουρά. Επιπλέον, οι εγκαταστάσεις αποθήκευσης βαλλιστικών πυραύλων και, κυρίως, τα κέντρα διοίκησης είναι πλήρως συγκεντρωτικά. Ο αρχαίος ιστορικός Ηρόδοτος σημείωσε ότι οι Πέρσες θεμελίωσαν τη μεγαλοσύνη τους στο οδικό τους δίκτυο, αλλά αυτό το πολιτισμικό χαρακτηριστικό φαίνεται να έχει χαθεί σε όσους είναι δεσμευμένοι στις δοξασίες του «αεροπορικού πολέμου».

Για να κατανοήσουμε τους κινδύνους που ενέχει η συμμετοχή μικρών ευρωπαϊκών δυνάμεων στη σύγκρουση των ΗΠΑ και του Ισραήλ με το Ιράν, πρέπει να κάνουμε ένα βήμα πίσω και να αναλύσουμε την κατάσταση στον Κόλπο τα τελευταία δέκα χρόνια. Οι Ευρωπαίοι σώθηκαν από τη δική τους στρατηγική άγνοια, η οποία τους γλίτωσε από το να εμπλακούν στη σύγκρουση. Ως παρενέργεια, η νότια πτέρυγα του ΝΑΤΟ θα βγει ακόμη πιο αποδυναμωμένη από ό,τι ήταν ήδη λόγω της αποκλειστικής συγκέντρωσης των προσπαθειών στην προστασία του τόξου που εκτείνεται από τη Βαλτική προς τα νότια μέσω της Ουκρανίας.

Αν, καθαρά υποθετικά, η νότια πτέρυγα του ΝΑΤΟ βρισκόταν υπό επίθεση — μέσω της Κύπρου και της Ιταλίας — από το Ιράν, θα ήταν ο πρώτος άξονας που θα κατέρρεε εντός της Ατλαντικής Συμμαχίας, η οποία την τελευταία δεκαετία έχει εξαλείψει πλήρως οποιαδήποτε στρατηγική σχετική με αυτή την ασταθή περιοχή. Ο κύριος ωφελούμενος, όπως είναι προφανές εδώ και καιρό, είναι η Τουρκία — η οποία, ωστόσο, δεν έχει κανένα συμφέρον να αποσταθεροποιήσει το Ιράν για διάφορους λόγους: θα ήταν δεύτερη στη λίστα του Ισραήλ μετά τη Συρία και το Ιράν, και πάνω απ’ όλα, έχει ακόμα πολλά να αντιμετωπίσει με τους Κούρδους.

Λίγα λέγονται για αυτό στις Βρυξέλλες, αλλά η Τουρκία βρίσκεται ακόμα σε φάση αποσταθεροποίησης μέσω του ηθικισμού — ένα κλασικό παράδειγμα σύγχρονων ψυχολογικών επιχειρήσεων. Αν συνάψει ειρήνη με τους Κούρδους του PKK (που κάποτε ήταν κοντά στη Μόσχα υπό το παλιό «σοσιαλιστικό» κόμμα του Οτζαλάν, και σήμερα είναι ευθυγραμμισμένοι με τον Μπαρζανί), η δημιουργία ενός κουρδικού πετρελαϊκού κράτους στη Συρία κατά το πρότυπο του ιρακινού μοντέλου γίνεται πιθανή. Ένα τέτοιο υποθετικό κράτος θα ωφελούσε το Ισραήλ περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο και σίγουρα δεν συγκαταλέγεται στις τελικές επιθυμίες της Άγκυρας. Η Τουρκία θα τείνει επομένως να υποστηρίξει το Ιράν παράλληλα με ό,τι απομένει από τη λιβανέζικη σιιτική Χεζμπολάχ στη Συρία. Πρόκειται όμως για ένα διπλό παιχνίδι που θα μπορούσε να συντρίψει την Τουρκία σε μια περίοδο εσωτερικής κρίσης.

Η προοπτική ενός νοτιοανατολικού μεσογειακού πλευρού στα χέρια του Ισραήλ δίνει τροφή για σκέψη. Είναι αλήθεια ότι καθ’ όλη τη διάρκεια της σύγχρονης εποχής, κατά μήκος του παντουρκικού οροπεδίου που εκτείνεται από την Ανατολία προς τα ανατολικά μέχρι την Κεντρική Ασία, υπήρχε πάντα μια σύγκρουση μεταξύ του κόκκινου Ισλάμ (τουρκικού) και........

© Ζούγκλα