«Μη χαίρεστε που σκοτώσατε το

κτήνος. Η σκύλα που το γέννησε

ζει και είναι πάλι σε οργασμό».

Ναι. Η δικαστική εξουσία μπορεί να σταθεί στο ύψος της απονέμοντας πραγματικά δικαιοσύνη ως ανεξάρτητη εξουσία και όχι ως θεραπαινίδα της εκτελεστικής, συμπεριφερόμενη ως «δούλος του σπιτιού» που δρα εναντίον των «δούλων του χωραφιού». Ναι. «Υπάρχουν δικασταί και εις τας Αθήνας» που τιμούν τον ακρογωνιαίο τους ρόλο σε μια Δημοκρατία και συμπεριφέρονται ως δικαστές και όχι σαν «το σκυλί που επειδή παίρνει τα περισσότερα χάδια από τον αφέντη νομίζει ότι παύει να είναι σκυλί» (Λάιλα Μαρτίνεθ, «Σαράκι» εκδ. Carnivora 2024).

Μετά την καταδίκη των κατηγορουμένων στη δίκη για τις υποκλοπές από ένα «ταπεινό» Μονομελές Πρωτοδικείο (που ως δικαιϊκή αξία ανέβηκε πιο ψηλά από την εξυπηρετική δικανική συμπεριφορά τού «εν πολλαίς αμαρτίαις» Αρείου Πάγου), είχαμε και δεύτερη απόφαση πραγματικά απελευθερωτική για το κοινό περί δικαίου αίσθημα που καταπιέζεται έως συνθλίψεως από τη συμπαιγνία και των τριών εξουσιών........

© Η Αυγή