Την περασμένη Τρίτη πήγα σινεμά έπειτα από καιρό. Είδα το «Marty Supreme», την ταινία για έναν αθλητή του πινγκ πονγκ στις ΗΠΑ τη δεκαετία του 1950, ο οποίος έμοιαζε μετέωρος ανάμεσα σε μεγάλες ματαιώσεις και μίνι θριάμβους. Γυρίζοντας σπίτι, έπεσα πάνω στην είδηση για το ναυάγιο της Χίου με τους τουλάχιστον 15 νεκρούς και τις αδιευκρίνιστες συνθήκες. Μια ταινία εποχής και μια σύγχρονη τραγωδία δεν έχουν ίσως τίποτα άλλο κοινό, εκτός του ότι μπορούν να μας αφήσουν με μια μικρότερη ή μεγαλύτερη επίγευση ρατσισμού. Μια αίσθηση πως ό,τι δεν μας μοιάζει, ό,τι μπορεί να ταξινομηθεί ως ξένο, είναι αναλώσιμο και αγνοήσιμο.

Η περίπτωση της ταινίας έχει ενδιαφέρον γιατί πρόσεξε να τα έχει όλα σωστά. Οι (λίγες) γυναίκες ήταν έξυπνες και ενδιαφέρουσες, οι Αφροαμερικανοί εμφανίζονταν σε μη στερεοτυπικούς ρόλους, ο ιάπωνας αντίπαλος του πρωταγωνιστή παρουσιαζόταν με κάποιον τρόπο πιο συμπαθής από τον πρωταγωνιστή, ενώ είχε και πρόβλημα ακοής.........

© Το Βήμα