Στους αρχαίους έννοια µε ηθικό περιεχόµενο, κατά βάσιν, η Ύβρις ταυτιζόταν µε την αλαζονεία και την υπερβολική αυτοπεποίθηση που ωθεί τον άνθρωπο να ξεπερνά τα όριά του. Συνοδευόταν δε από την τύφλωση του νου, την Άτη και τελικά µε τη Νέµεσι.

Στα δικά µας τώρα. Σε µία µάνα της έλαχε η µοίρα να βιώσει το χειρότερο δράµα που µπορεί να αντέξει ένας γονιός. Αν το αντέξει. Να χάσει το παιδί της. Ο πόνος είναι ανείπωτος και κανένας παρηγορητικός λόγος δεν υπάρχει -ούτε έχει βρεθεί- που να τον απαλύνει και στο ελάχιστο. Οι περισσότεροι λυγίζουν. Άλλοι πάλι –και ίσως έχουµε ένα µοναδικό παράδειγµα- θεωρούν τον πόνο τους ευκαιρία, καθώς ο πόνος αυτός και το δράµα που κρύβει είναι φυσικό να προκαλούν τη συµπόνοια και τον οίκτο. Ποιος όµως αδίστακτος είναι εκείνος που έπεισε τη µάνα αυτή ότι τα εύλογα συναισθήµατα των άλλων είναι κατάλληλα για τη δική της ανάδειξη σε έναν χώρο που ούτε τον είχε πιθανώς σκεφτεί πριν από το προσωπικό της δράµα; Και για να προσελκύσει κάποιους από αυτούς που συµπονούν και οικτίρουν -διότι δεν........

© Παραπολιτικά