Τo ανάθεμα, « Ο πατριωτισμός είναι το τελευταίο καταφύγιο των απατεώνων» του ‘Άγγλου συγγραφέα, Σαμιουέλ Τζόνσον, συμπυκνώνει διαχρονικά με τον καλύτερο τρόπο μια αναμφισβήτητη αλήθεια, μια σκληρή πραγματικότητα. Το εθνικό φρόνημα χρησιμοποιείται από τους επίδοξους διεκδικητές του, ως πολιτικό εμπόρευμα. Και όχι ως αυθεντική έκφραση αξιών και αρχών.

Με όπλο την εθνικοφροσύνη, οι ποικιλώνυμοι εκφραστές της εκμεταλλεύονται υπαρκτά ή και ανύπαρκτα προβλήματα για να ενοχοποιήσουν τους πολιτικούς τους αντιπάλους. Αυθαίρετα κατηγορούνται για την απεμπόληση των συμφερόντων της χώρας. Μάλιστα φτάνουν στο σημείο να αμφισβητήσουν ακόμη και την εθνική τους συνείδηση, κατασκευάζοντας τον αήθη όρο εθνομηδενιστές. Ο αφορισμός είναι το προσφιλές δηλητήριο τους.

Έτσι βλέπουμε ο τυχοδιωκτισμός τους να μην έχει όρια. Αρκεί να πετύχουν τις επιδιώξεις τους. Κακοποιούν χωρίς καμμιά συστολή τα γεγονότα. Διαστρεβλώνουν την αλήθεια. Αποσιωπούν καίριες πλευρές της. Και το κυριότερο με την κινδυνολογία, την πατριδοκαπηλία την εχθροπάθεια, εκτοξεύουν ανυπόστατες κατηγορίες. Καλλιεργούν φαντασιώσεις συκοφαντώντας όλους εκείνους που δεν υπακούουν στα κελεύσματα τους.

Όπως φαίνεται, η επαναφορά της κρίσης των Ιμίων στην πολιτική επικαιρότητα, έπειτα από τριάντα χρόνια, δεν αποσκοπεί σε μια ψύχραιμη και νηφάλια αποτίμηση, πράξεων και ενεργειών που πράγματι έφεραν τις δύο χώρες, την Ελλάδα και την Τουρκία, στο χείλος μια πολεμικής σύγκρουσης. Αναμφίβολα η αξία των ιστορικών γεγονότων είναι πολλαπλά χρήσιμη, για την εθνική μας αυτοσυνειδησία. Αλλά και για την αξιοποίηση των κρίσιμων διδαγμάτων, εμβαθύνοντας περαιτέρω με τη γνώση και την εμπειρία, τη στρατηγική που χρειάζεται να ακολουθήσει η Ελλάδα, έχοντας να διαχειριστεί, νέες προκλήσεις και νέα προβλήματα.

Απεναντίας η τωρινή συζήτηση για τα Ίμια, έχει εκτροχιαστεί. Δεν πρόκειται για ένα γόνιμο και ουσιαστικό διάλογο, που θα εδράζονταν στην ανάγκη ενίσχυσης της χώρας. Αντιθέτως γίνεται εμφανής πλέον, η ετεροχρονισμένη επιδίωξη........

© Το Βήμα