Είδα, στην εκπνοή του χρόνου, την παράσταση «Κάπου περνούσε μια φωνή» στο μικρό θέατρο της ομάδας bijoux de kant του Γιάννη Σκουρλέτη. Μια ευφυώς σκηνοθετημένη παρουσίαση τραγουδιών που έγραψε ο Χρήστος Θεοδώρου πάνω σε γνωστά ποιήματα του Ναπολέοντα Λαπαθιώτη.

Ενας αφαιρετικός χώρος που παραπέμπει ταυτόχρονα σε μουσείο αλλά και σε χώρους ομοφυλόφιλης συνεύρεσης, όπως το Ζάππειο (στις βραδινές διαδρομές του οποίου ο εστέτ Λαπαθιώτης είχε αποκτήσει τέτοιο θρύλο που έγινε μυθιστόρημα στη δεκαετία του ’20).

Σε αυτό το σκηνικό ο πρωτεϊκός κουίρ περφόρμερ Ody Icons περπατάει μόνος (ή, κάποτε, σχεδόν μόνος) και τραγουδάει, με τη συνοδεία του Αλέξανδρου Αβδελιώδη στο πιάνο, τραγούδια για τον έρωτα, τη μνήμη του, την απουσία και την αναπαράστασή του. Θυμάσαι σε σημεία τα «Τραγούδια της αμαρτίας» του Μάνου Χατζιδάκι ή τον «Μεγάλο ερωτικό». Αλλά κυρίως σκέφτεσαι τις ομοιότητες και τις διαφορές ανάμεσα στην εποχή του ποιητή και τη δική μας, έναν αιώνα........

© Το Βήμα