We use cookies to provide some features and experiences in QOSHE

More information  .  Close
Aa Aa Aa
- A +

Kino kimi bir həyat və ya Lətif Səfərovun ömürdən uzun ağrıları

5 0 0
10.10.2018

(Əvvəli ötən sayımızda)

1950-ci ildə Lətif Səfərov müəllimi - görkəmli rus kinorejissoru Qriqori Kozintsevin xeyir-duası və "Yol. Səfərov tədris dövründə özünü ən yaxşı cəhətdən göstərmişdir.

Tələbəlik illərində o, Bakı kinostudiyasında iki qısametrajlı film çəkmiş və hər iki film "əla" qiymətlə ekranlara buraxılmışdır. Yol. Səfərov L. istedadlı, çalışqan, istehsalatı yaxşı bilən işçidir, gələcəkdə müstəqil işləmək bacarığı vardır. Bacarığına və istehsalat stajına görə II rejissor ixtisasına layiqdir. Q.M.Kozintsev. 7.4.1950." - xasiyyətnaməsi ilə Vətənə qayıdır.

Ancaq gedişindən fərqli olaraq dönüşündə o, yalnız deyildi, arvadı və iki uşağı da onunla birgə idi. Gənc rejissora yaşamaq üçün kinostudiyanın həyətində balaca bir otaq verirlər. İş, kino, çəkiliş, ekran isə otaq kimi asanlıqla həll olunmur. Lətifin Moskvadan dönüşü Azərbaycan kinosunun böhran zamanına təsadüf edir. Məsələn, həmin il studiyada İ.Xeyfis, A.Zarxi və R.Təhmasibin birgə çəkdikləri "Bakının işıqları" bədii filmindən başqa heç bir film çəkilməmiş, bu yeganə film də ekranlara buraxılmamışdı. Amma L.Səfərovun bitib tükənməyən yaradıcılı eşqi, həvəsi onu həvəsdən düşməyə qoymur və 1950-ci ildə kinooperator dostları Xan Babayev və Teyyub Axundovla birlikdə "Gədəbəyin sərvəti", 1951-ci ildə uşaqların həyatından bəhs edən "Gənc leninçilər" (operator A.Nərimanbəyov) və sərhəd qoşunlarına həsr olunmuş "Azərbaycan sərhədçiləri" (operator A.Nərimanbəyov), 1953-cü ildə yurdumuzun bağlı-bağatlı Quba bölgəsindən söhbət açan "Quba bağlarında" (operator A.Nərimanbəyov) sənədli filmlərini yaradır. "Ordenli Azərbaycan" və "Gənc nəsil" kinojurnalları, mərkəzi xronika studiyası (Moskva) üçün də çoxlu süjetlər çəkir.

O dövrlə bağlı xatirələrində L.Səfərov yazırdı: "...Yadıma institutu bitirəndən sonra studiyanın tapşırığıyla sərhədçilərdən bəhs edən bir film üçün material toplamağım düşür. Bir kapitanın və avtomatçı serjantın məni gecə müşayiət etdiklərini xatırlayıram. Elə bilirdim ki, onlar məni qoruyurlar, sən demə, silah altında aparırmışlar ki, birdən o taya keçərəm..."

"Bədii film çəkmək arzusu ilə institutu bitirəndən sonra dörd il sənədli kinoda məşğul olmağıma peşman deyiləm. Bu, gözəl məktəb idi-həyatımda, çox şey gördüm, çox şey öyrəndim: pambıqçılar, heyvandarlar, bağbanlar, sərhədçilər, uşaqlar... Bircə onları görmək, tanımaq lazımdır. Bunun üçün səndə ürək və göz (dünyagörüş) olmalıdır. Yalnız belə olan halda sən onları görə bilərsən. Əgər sənin qəlbin yoxsa, sən onları görməyəcəksən - fonoqramla təsvirin sinxronluğu olmayacaqdır".

Filmlər üzərində gecə-gündüz çalışmaq, bitib-tükənməyən işlər ona az qala həm ailəsini, həm də öz xəstəliyini unutdurur. Həyat yoldaşından özünə və uşaqlarına qarşı........

© 525-ci Qəzet